Zvučna izolacija – spoljni faktori

Izolacije buke koja se prenosi vazduhom, spolja i iznutra.
Budući da buka nastaje podjednako u unutrašnjosti, npr. govor, hodanje, muzika, sanitarne instalacije, kao i u spoljnom prostoru, potrebna je zvučna izolacija zgrade kao i unutrašnjosti, zidova i plafona. Unutar fasade prozorske površine imaju istaknutu ulogu: one određuju zvučnu izolaciju spoljnog zida. Kao transparentni građevinski elementi prozori izoluju buku mnogo manje. Da bi se to nadoknadilo, zvučna izolacija neprozirnih elemenata mora se pojačati. Tražena orijentacijska vrednost je po pravilu oko 53 dB R’w.

Želja za udobnošću i akustičnim komforom
Ankete među stanarima pokazuju da su u evropskim zemljama utvrđene minimalne vrednosti zvučne izolacije dovoljne tek u retkim slučajevima. Naročito ljudi koji žive u kućama s više porodica žale se na buku koju uzrokuju njihovi susedi. S druge strane žale se kad moraju ograničiti vlastite aktivnosti da ne smetaju susedima. Polazeći od tih iskustava ISOVER je izradio preporuke i smernice koje i u otežanim uslovima stanovanja garantuju akustični komfor. Za stvaranje atmosfere bez buke u unutrašnjem prostoru valja uvek razlikovati buku koja se prenosi vazduhom odn. rezonantnu buku i buku od hodanja. Za izolaciju od buke koja se prenosi vazduhom bitni su zidovi i susedni elementi poput plafona, vrata i dr. ko želi zadovoljavajuću akustični kvalitet, najbolje mu je da odmah odabere klasu ISOVER Komfort.

Klasa Muzika Komfor Povišeno*) Standardno
Zvučna izolacija između stanova ≥68 ≥63 ≥58 ≥53
Zvučna izolacija između prostorija u stanu (bez vrata),
kao i u obiteljskoj kući
≥48 ≥45 ≥40 ≥35**)
Izolacija buke od hodanja u drugom stanu ≤40 ≤40 ≤45 ≤50
Izolacija buke od hodanja u stanu,
kao i u porodičnoj kući L'nT,w + CI 50-2500***) dB
≤45 ≤50 ≤55 ≤60
* Minimalni zahtev za kuće u nizu
**) po želji
***) u prelaznom razdoblju L'nT,w + CI, vrednosti za 2 dB niže

Opis izolacije elemenata od buke koja se prenosi vazduhom sadrži prikaz koeficijenta R (10-struki logaritam odnosa jačine zvuka koji pada na element i jačine zvuka koji se odbija s elementa) zavisno od frekvencije i brojčanog prikaza koji se iz toga izvodi poređenjem s referentnom krivom prema normi ISO 717-1, vrednovanog koeficijenta Rw.
U novom izdanju norme ISO 717-1 dopunski su utvrđene dve vrednosti spektralnog usklađivanja, C za rozi šum (jednaki vršni delovi za celo frekventno područje, što otprilike odgovara muzici, razgovoru, zvuku brzog voza) i Ctr za šum duboke frekvencije (otprilike kao buka uličnog prometa, radna buka, disco muzika). Zbir Rw i spektralne vrednosti C ili Ctr omogućava neposredno utvrđivanje razlike nivoa zvuka A. Te vrednosti spektralnog usklađenja mogu se navoditi kako za frekvencije za merenja zvučne izolacije koje su već decenijama utvrđene na nivou 100-3150 Hz, tako i za prošireni frekventni opseg 50-3150 Hz ili 50-5000 Hz ili 100-5000 Hz; frekventni opseg tada se navodi kao indeks, npr. C50-5000 ili Ctr,50-5000.
Za opis izolacije od zvuka koji se prenosi vazduhom između dve prostorije u raznim se zemljama koriste razne veličine. Na osnovu tradicionalne pretpostavke da se prenos zvuka u zgradi odvija samo kroz razdelni građevinski element koeficijent zvučne izolacije koristi se i za zvučnu izolaciju između prostorija unutar zgrade; radi uvažavanja spoznaje da u zgradi prenos zvuka po pravilu ide preko razdelnog elementa i susednih elemenata, za potrebe razlikovanja se koeficijent zvučne izolacije izmeren u konstrukciji označava kao R’. Jednocifreni pokazatelji koeficijent R’w te C i Ctr utvrđuju se i navode isto onako kako je već opisano.
Radi jasnijeg razlikovanja zvučne izolacije elementa građevine i zvučne izolacije između dve prostorije unutar zgrade navodi se razlika nivoa zvuka D između dveju prostorija. Budući da je nivo zvuka u prijemnoj prostoriji određen i upijanjem zvuka u prostoriji (što bolja zvučna izolacija, tim niži nivo zvuka), ta se razlika u nivou zvuka dovodi u odnos s normiranim upijanjem zvuka; u tu su svrhu normirane dve veličine: normalna razlika u nivou zvuka Dn, koja se odnosi na 10 m2 površine koja upija zvuk u prijemnoj prostoriji i standardna razlika u nivou zvuka DnT koja se odnosi na 0,5 sekundi odzvanjanja zvuka u prijemnoj prostoriji. Mnogobrojna su merenja pokazala da trajanje odzvanjanja u stanovima nezavisno od zapremine iznosi oko 0,5 sekunde te da stoga standardna razlika u nivou zvuka bolje odgovara praktično zadanim akustičnim odnosima.
Zvučna izolacija koju stanari uočavaju najbolje se opisuje standardnom razlikom u nivou zvuka. U Austriji je npr. nakon jednog sveobuhvatnog istraživačkog rada o zvučnoj izolaciji u stanogradnji, s mnoštvom merenja (Bruckmayer et al., 1974), bilo utvrđeno da građevinski koeficijent zvučne izolacije nije pogodan te da ga treba zameniti razlikom u nivou zvuka, te se nakon primene normalne razlike u nivou zvuka u odnosu na 10 m2 površine koja upija zvuk prešlo na trajanje odzvanjanja u odnosu na 0,5 sekundi (s time da je naziv „normalna razlika u nivou zvuka“ bio zadržan do 1994.).
Kao dopuna građevinskome koeficijentu zvučne izolacije, normalnoj i standardnoj razlici u nivou zvuka navode se vrednosti spektralnog usklađenja.
U praksi građevinske akustike se za opis akustičnih svojstava može utvrditi jasna razlika:
Koeficent zvučne izolacije označava zvučnu izolaciju jednoga građevinskog elementa; on se može meriti samo u normiranom mernom sistemu; kao jednocifreni pokazatelj navodi se vrednovani koeficijent zvučne izolacije, te uz njega i vrednosti spektralnog usklađenja C i Ctr.
Standardna razlika u nivou zvuka označava zvučnu izolaciju između 2 prostorije u zgradi (bez obzira na to nalaze li se one jedna iznad druge ili jedna pored druge ili se pak uopše međusobno ne graniče); kao jednocifreni pokazatelj navodi se vrednovani standardni koeficijent zvučne izolacije, te uz njega i vrednosti spektralnog usklađenja C i Ctr.
 
Štampaj Spakuj u PDF Preporuči